ამ სტატიაში (4 ნაწილი)
- მეგზური პასუხს არ ამბობს, რადგან პასუხი, რომელსაც ბავშვი თავად პოულობს, რჩება.
- პირველი ორი კვირა რთულია: ბავშვები ელოდებიან, რომ ვინმე ეტყვის.
- სახლში ერთი კითხვაც საკმარისია: „შენ როგორ ფიქრობ?“
სექტემბრის პირველ კვირაში ცხრა წლის ნიკამ (სახელი შეცვლილია) სამჯერ მკითხა ერთი და იგივე: „რატომ ცურავს ხე, ქვა კი იძირება?“ სამჯერვე ვუპასუხე: „შენ როგორ ფიქრობ? როგორ შეგიძლია შეამოწმო?“ მესამედ ცოტა გაბრაზდა კიდეც.
კითხვა კითხვაზე
ექტონის აკადემიაში მეგზური მასწავლებელი არ არის, რომელიც ლექციას კითხულობს. ის სვამს კითხვებს, იცავს წესებს და ქმნის გარემოს, სადაც ბავშვს შეუძლია სცადოს, შეცდეს და ისევ სცადოს. სოკრატული მეთოდი მარტივია: პასუხის ნაცვლად ბავშვი იღებს შემდეგ კითხვას.
პასუხი, რომელიც ბავშვმა თავად იპოვა, მასთან რჩება. პასუხი, რომელიც უთხრეს, ხვალამდე ქრება.
პირველი ორი კვირა
ახალ ბავშვებს ეს თავიდან უცნაურად ეჩვენებათ. ისინი შეჩვეულები არიან, რომ უფროსმა იცის და უფროსი იტყვის. ზოგი ჩუმდება, ზოგი ბრაზდება, ზოგი კი სხვა ბავშვთან მიდის და მას ეკითხება. სწორედ ეს უკანასკნელია ის, რისიც გვჯერა: ბავშვები ერთმანეთისგან სწავლობენ.
რა იცვლება მესამე კვირაზე
მესამე კვირაზე ნიკამ წყლით სავსე ვედრო, ხის ნაჭრები, ქვები და პლასტილინი მოიტანა. ორი დღე ცდიდა. მერე მთელ სტუდიას აუხსნა, რა არის სიმკვრივე. სიტყვა მე არ მითქვამს: მან წიგნში იპოვა, როცა უკვე იცოდა, რას ეძებდა.
რისი გაკეთება შეგიძლიათ სახლში
- როცა შვილი გეკითხებათ, ჯერ ჰკითხეთ: „შენ როგორ ფიქრობ?“
- თუ შეცდა, ნუ შეასწორებთ მაშინვე. ჰკითხეთ: „როგორ შეამოწმებ?“
- აღნიშნეთ ძებნა და არა მხოლოდ სწორი პასუხი.
ეს არ ნიშნავს, რომ ბავშვს არასდროს ვეუბნებით არაფერს. უსაფრთხოებაზე, წესებზე და ფაქტებზე, რომლებიც ახლავე სჭირდება, პირდაპირ ვპასუხობთ. დანარჩენზე კი ვეკითხებით.


